กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ดันเจี้ยนต่อไป
หลังจากรู้เรื่องอาการของลั่วจิ่น สีหน้าของทั้งสามคนในห้องผู้ป่วยก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที
โจวเสี่ยวเจินพูดขึ้นว่า “ไหนไห่คั่วเทียนคงบอกว่าต้องใช้เวลาสิบกว่าปีไม่ใช่เหรอคะ ลั่วจิ่นเข้ามาในโรงพยาบาลสี่ยังไม่ถึงสิบปีเลยมั้ง?”
“ไห่คั่วเทียนคงก็บอกอยู่ว่ามันเกี่ยวกับความถี่ในการลงดันเจี้ยนกับการใช้การ์ดพลังกายด้วย” จ้าวหลานพูดเสียงขรึม “ความถี่ในการลงดันเจี้ยนของลั่วจิ่นน่ะเร็วเกินไป แถมยังใช้การ์ดพลังกายไปไม่น้อย อย่างต่ำก็คงไม่น้อยไปกว่าพวกเราหรอก”
“แล้วจะทำยังไงดีล่ะคะ” โจวเสี่ยวเจินที่ปกติเป็นคนห้าว ๆ ไม่คิดอะไรมากก็เริ่มนึกกลัวขึ้นมา “พวกเราก็ใช้การ์ดพลังกายไปตั้งเยอะเหมือนกัน จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย”
อวี๋เซี่ยวกุมมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน พลางก้มหน้าลงจนปอยผมข้างขมับตกลงมาข้างแก้ม เธอพูดว่า “พวกเรายังไม่มีอาการอะไรเกิดขึ้น เพราะงั้นเธอไม่ต้องกังวลไปหรอก ในห้องผู้ป่วยยังปลอดภัยดีอยู่”
โจวเสี่ยวเจิน “แต่พวกเราต้องลงดันเจี้ยนเพื่อหาแต้มนะคะ”
“ไม่ลงดันเจี้ยนก็หาแต้มได้ ฉันขายยันต์เอาก็ได้” อวี๋เซี่ยวบอก
จ้าวหลานหันไปมองอวี๋เซี่ยวด้วยแววตากังวลอย่างลึกซึ้ง “แต่เธอมีตำแหน่งในโรงพยาบาลนะ ต้องไปให้เซนต์เอลิซาเบธประทับตราตามกำหนดเวลา แล้วยังต้องเข้าไปประเมินผลในดันเจี้ยนอีก”
นี่แหละคือสิ่งที่อวี๋เซี่ยวกังวลที่สุด เรื่องแต้มนั้นต่อให้ไม่ออกจากห้องผู้ป่วยเธอก็หาได้ แต่งานล่ะจะทำยังไง หาวิธีลาออกจากงาน แล้วเอาแต่อุดอู้อยู่แต่ในห้องผู้ป่วยไม่ออกไปไหนอย่างนั้นเหรอ