กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
โรงพยาบาลสือกวง 1
คนอื่น ๆ ก็คิดแบบนี้เหมือนกัน ต่างพากันมองประตูทั้งเจ็ดบานพลางขบคิด
โจวเสี่ยวเจินกัดริมฝีปากเบา ๆ แล้วถามว่า “พี่เซี่ยว พี่จะเลือกประตูบานไหนเหรอคะ”
อวี๋เซี่ยวย้อนถาม “แล้วเธอล่ะ”
“เลขนำโชคของหนูคือเลขหก หนูอยากเลือกประตูบานที่หกค่ะ” โจวเสี่ยวเจินชี้ไปที่ประตูบานรองสุดท้ายข้างหน้า
“คำพูดของแพทย์เจ้าของไข้เชื่อไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก” รับมือกับแพทย์เจ้าของไข้มาตั้งหลายครั้ง อวี๋เซี่ยวรู้ดีที่สุดว่าพวกนี้ชอบพูดจากำกวมเพื่อชี้นำผู้ป่วยให้หลงทาง “อีกอย่างเขาก็ไม่ได้บอกว่าห้ามเข้าประตูบานเดียวกันนี่”
พอพูดคำนี้ออกไป สองพี่น้องไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร แต่คนจากโรงพยาบาลสามทั้งสี่คนต่างหันมามองอวี๋เซี่ยว ลู่เฉายิ่งขมวดคิ้วแน่นแล้วเตือนว่า “ฉันเตือนพวกเธอที่เป็นเด็กใหม่ไว้เลยนะว่าเชื่อฟังแพทย์เจ้าของไข้จะดีกว่า คำใบ้ของแพทย์เจ้าของไข้แม้อาจจะมีกับดัก แต่พวกเขาไม่มีทางพูดโกหกหรอก”
เฝิงจวินมองเขาแวบหนึ่งแล้วยิ้มพลางบอกว่า “ลู่เฉาเป็นคนอารมณ์ร้อน พวกเธออย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ ถึงน้ำเสียงเขาจะไม่ค่อยดี แต่ที่พูดมาก็ไม่ผิดหรอก ทางที่ดีเชื่อฟังแพทย์เจ้าของไข้ไว้ก่อนจะดีกว่า”
ระหว่างที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่นั้น เว่ยหรันที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มขยับตัว เธอไม่ปริปากสักคำ เดินตรงดิ่งไปที่ประตูบานที่เจ็ด คนที่เหลืออีกหกคนได้แต่มองตาปริบ ๆ ขณะที่เธอเปิดประตูบานสุดท้ายแล้วก้าวเข้าไปข้างใน