กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ผู้กำกับคิดล้างแค้นสังคม 5
คนไข้ที่เดินผ่านไปมาต่างตกตะลึงกันหมด เซี่ยผิงเอามือข้างหนึ่งค้ำเอวเดินออกมา อีกมือก็เกาะผนังไว้ เขาหอบหายใจสองทีแล้วพูดว่า “พวกเธอมีใครดูออกบ้างไหมว่าท้องฉันกี่เดือนแล้วเนี่ย ทำไมฉันรู้สึกเหมือนไอ้ตัวในท้องมันพร้อมจะคลอดออกมาได้ทุกเมื่อเลยล่ะ”
อวี๋เซี่ยวแบกหลิวซือซือออกมาพลางลูบคางพูดว่า “ฉันไม่รู้หรอกนะ ฉันยังเป็นเด็กน้อยตัวเล็ก ๆ อยู่เลย”
“ยังไงเสียที่นี่ก็เป็นโรงพยาบาล” จ้าวหลานบอก “สู้ไปตรวจครรภ์ดูหน่อยเป็นไง”
สีหน้าของเซี่ยผิงเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาทันที อาจเพราะอารมณ์ตึงเครียด เขาเลยมีอาการแพ้ท้อง ขย้อนจะอ้วกออกมาสองที ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า “ต่อให้ฉันไม่เอาหน้าแล้ว แต่ฉันก็ยังกลัวโดนคนมองเป็นตัวประหลาดแล้วรุมตีตายอยู่นะ”
“งั้นเธอก็เอาอะไรมาปิดหน้าไว้เถอะ” จ้าวหลานแนะนำอย่างจริงใจ “สภาพเธอตอนนี้ก็น่ากลัวมากอยู่แล้ว ดูสายตาที่คนพวกนั้นมองเธอสิ ฉันกลัวเธอจะโดนรุมตีตายจริง ๆ นะเนี่ย”
เซี่ยผิงขนลุกเกรียวขึ้นมาทันที รีบถอดเสื้อโค้ตตัวนอกคลุมหัวคลุมหน้าเอาไว้
อวี๋เซี่ยวที่แบกหลิวซือซืออยู่พูดว่า “นึกว่าออกมาแล้วจะกลับเป็นปกติซะอีก ช่วยหลิวซือซือก่อนเถอะ”
พวกเธอพาหลิวซือซือมาที่สนามหญ้าของโรงพยาบาล ตอนนี้หลิวซือซือหมดสติสัมปชัญญะ กลายเป็นสิ่งมีชีวิตไร้สติที่ตาแดงก่ำ น้ำลายไหลย้อย และอยากกินแต่อาหาร อวี๋เซี่ยววางหล่อนลงบนพื้น จ้าวหลานจึงถามขึ้นว่า “ยันต์รักษาผู้ป่วยวิกฤตจะช่วยได้ไหม”