กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ผู้กำกับผู้คิดล้างแค้นสังคม 6
พยาบาลถึงกับพูดไม่ออก การไปวิจารณ์หน้าตาผู้ป่วยไม่ใช่เรื่องที่เธอจะรับไหว หากเรื่องบานปลายขึ้นมา เธออาจจะโดนไล่ออกเอาได้
เธอเลยยอมอ่อนลงทันที แล้วถามเสียงเบา “แล้วคุณร้องโวยวายทำไมล่ะคะ”
“ฉันปวดท้อง” เซี่ยผิงถลึงตาใส่เธอ “ร้องสักสองสามคำไม่ได้หรือไง”
“ได้ค่ะ ๆ ถ้าคุณปวดมาก อย่าลืมกดเรียกพยาบาลนะคะ” พูดจบพยาบาลก็รีบชิ่งหนีไป เพราะมัวแต่ลนลานจนลืมคิดไปเลยว่า ที่นี่มันแผนกเนื้องอกไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงมีคนท้องมานอนอยู่ได้ล่ะ
พอปิดประตู เซี่ยผิงก็ถอนหายใจโล่งอก จากนั้นเขาก็เริ่มนึกแค้นตัวเอง ทำไมเขาถึงแสดงเป็นคนท้องปากจัดได้แนบเนียนขนาดนี้เนี่ย เขาแอบถอนหายใจยาว ก่อนจะเงยหน้าถามคนที่อยู่ตรงระเบียง “พี่หลง เป็นไงบ้างครับ”
“ปากแข็งมาก” อวี๋เซี่ยวพิงราวระเบียงพลางบีบนวดมือตัวเอง “ฉันซัดจนมือเมื่อยไปหมดแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมพูดความจริงอีก”
ผู้กำกับเหลียวในตอนนี้ นั่งคอพับคออ่อนเอียงกะเท่เร่อยู่บนรถเข็น ตาลอย หน้าซีดคล้ำ หายใจหอบถี่ เหงื่อท่วมหัว เห็นได้ชัดว่าเพิ่งโดนทรมานมาไม่น้อย
เซี่ยผิงค่อย ๆ เดินอุ้ยอ้ายเข้าไปหา แล้วพูดอย่างกลัดกลุ้มว่า “เขาไม่ยอมพูดความจริง แล้วจะทำยังไงดีล่ะครับ จูเก๋อจะถ่วงเวลาเหล่าหวังไว้ได้นานแค่ไหนกัน”
อวี๋เซี่ยวขบปากอย่างชั่งใจ แล้วถามว่า “นายพอจะมีการ์ดฟังก์ชันหรือไอเทมที่บังคับให้คนพูดความจริงบ้างไหม”