ผู้กำกับแค้นสังคม 4

ผู้กำกับแค้นสังคม 4

วินาทีนั้นหน้าตาของเซี่ยผิงดูพะอืดพะอมเหมือนเพิ่งกลืนแมลงวันเข้าไปยังไงยังงั้น สีหน้าดูไม่ได้เลยจริง ๆ

“นายเป็นไงบ้าง” อวี๋เซี่ยวเหลือบมองรอยยุบรูปคนบนผนังลิฟต์ สัตว์ประหลาดตัวนั้นแค่กระแทกโดนเบา ๆ ก็ยุบขนาดนี้แล้ว ชัดเจนเลยว่ามันน่ากลัวแค่ไหน แต่ลั่วจิ่นชนกับมันเข้าเต็ม ๆ กลับไม่เป็นอะไรเลยเนี่ยนะ

“ผมไม่เป็นไร” ตอนนี้ตามตัวลั่วจิ่นยังมีแสงสีทองจาง ๆ เคลือบอยู่ เขาพยุงตัวลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าพลางตอบ “ผมใช้การ์ดอมตะ ตราบใดที่แสงทองยังไม่หายไป ผมก็จะไม่เป็นอะไร”

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง! อวี๋เซี่ยวสบตากับจ้าวหลาน แอบคิดในใจว่าตัวเองลืมไปได้ยังไง ในมือพวกเธอยังมีการ์ดอมตะอยู่อีกใบแท้ ๆ

หลังจากประตูปิดลง ลิฟต์ก็เลื่อนขึ้นต่อไปแล้วหยุดลงที่ชั้นหก

คราวนี้เปลี่ยนมาเป็นลั่วจิ่นกับจ้าวหลานยืนอยู่หน้าสุด ประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง แต่สิ่งที่เห็นกลับไม่เหมือนกับที่ทุกคนคิดไว้ ด้านนอกไม่ได้มืดสนิท ทว่าสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ แถมยังมีเสียงคนคุยกันอื้ออึง เงาคนเดินขวักไขว่ ดู ๆ ไปแล้วเหมือนร้านอาหารอย่างนั้นแหละ?

ทั้งห้าคนในลิฟต์หันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ภาพหลอนเหรอ

ลั่วจิ่นขมวดคิ้วมองอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ว่าจะกดยังไงปุ่มชั้นในลิฟต์ก็ไม่ตอบสนอง เขาจึงก้าวเท้าออกไปข้างนอกก้าวหนึ่ง

ด้านนอกดูเหมือนร้านอาหารจริง ๆ ตกแต่งอย่างมีชีวิตชีวา สีสันสดใส ป้ายหน้าร้านเขียนตัวหนังสือไว้ว่า ‘ร้านบุฟเฟต์แสนอร่อย’