การแก้แค้นของอวี๋เซี่ยว

การแก้แค้นของอวี๋เซี่ยว

มันเป็นลูกแมวตัวจ้อย ขนาดแค่เท่าฝ่ามือ ทั้งผอมทั้งตัวเล็ก ขนปุกปุยทั่วตัวมีสีเหลืองสลับขาว

พอเปิดกล่องพัสดุออก ลูกแมวก็ร่วงลงมาบนโต๊ะ ขาทั้งสี่ข้างดูอ่อนแรงจนยืนไม่อยู่จึงหมอบซวนเซอยู่บนนั้น มันเงยหน้าขึ้นอย่างสั่นเทา ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำจ้องมองอวี๋เซี่ยว

อวี๋เซี่ยวยืนอึ้งไปตรงนั้น ใครส่งแมวมาให้เธอกันเนี่ย

ลูกแมวลืมตามองเธอตาไม่กะพริบอยู่อย่างนั้น ม่านน้ำตาค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาในดวงตามากขึ้นเรื่อย ๆ จนพร้อมจะรวมตัวเป็นสายธารไหลทะลักลงมาได้ทุกเมื่อ...

มันกำลังร้องไห้เหรอ อวี๋เซี่ยวตกใจสุดขีด มีคนส่งแมวมาให้เธอ แล้วแมวตัวนี้พอเห็นหน้าเธอก็ร้องไห้เนี่ยนะ!

“แค่ก...”

จู่ ๆ ลูกแมวก็สะท้านไปทั้งตัวแล้วกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง เลือดสด ๆ เปรอะเปื้อนขนปุยข้างปาก มันดูหมดเรี่ยวแรงลงทันตาจนขดตัวกลมอยู่บนโต๊ะ มีเพียงหัวเท่านั้นที่ยังดื้อดึงเงยขึ้น ไม่ยอมละสายตาไปจากอวี๋เซี่ยวแม้แต่วินาทีเดียว

มีคนส่งลูกแมวที่ทั้งร้องไห้ทั้งกระอักเลือดมาให้เธอเนี่ยนะ...

อวี๋เซี่ยวรู้สึกไม่โอเคอย่างแรง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่ใหญ่เธอถึงเพิ่งได้สติ ทำไมแววตาของแมวตัวนี้ถึงได้คุ้นตาขนาดนี้นะ