ห้วงฝันของดอกเตอร์ 14

ห้วงฝันของดอกเตอร์ 14

ยามแง้มประตูออกดู พอเห็นว่าเป็นเสิ่นชวนจริงๆ ก็รีบเปิดประตูอ้าออกแล้วพูดว่า “หัวหน้าเสิ่น เป็นคุณจริงๆ ด้วยเหรอครับเนี่ย ผมนึกว่าคุณกลับไปแล้วซะอีก”

“คุยกับเพื่อนร่วมงานนานไปหน่อยน่ะ” อวี๋เซี่ยวเดินออกมาพลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนในแบบของเสิ่นชวน “ลำบากหน่อยนะ เพื่อนร่วมงานของผมเธอทำผิดพลาดมา ตอนนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีเลยอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว ถ้าไม่มีอะไรจำเป็นก็อย่าเพิ่งไปรบกวนเธอนะ”

“เข้าใจแล้วครับ” ยามตอบรับทันควัน

จากนั้นอวี๋เซี่ยวก็เดินออกจากชั้นนี้อย่างไม่รีบร้อน เธอเดินเฉิดฉายกลับไปที่โซนหอพักพนักงาน เลี้ยวเข้าไปในโซนหอพักชาย แล้วตามหาห้องของเสิ่นชวนจนเจอ

เวลานี้เป็นเวลาทำงาน ในหอพักจึงเงียบกริบไม่มีใครอยู่แม้แต่คนเดียว อวี๋เซี่ยวลองบิดลูกบิดดูก็พบว่าประตูห้องเสิ่นชวนไม่ได้ล็อกไว้ ในใจแอบคิดว่า 'สวรรค์ช่างเป็นใจจริงๆ'

ห้องของเสิ่นชวนธรรมดามาก แทบไม่ต่างจากห้องของอวี๋เซี่ยวเลย เป็นห้องเล็กๆ มีโต๊ะหนังสือ เก้าอี้ เตียงเดี่ยวปูผ้าปูสีขาวสะอาดตา แล้วก็ตู้เสื้อผ้าขนาดไม่ใหญ่อีกใบ ติดตรงที่ไม่มีกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิต ไม่เหมือนห้องที่มีคนอยู่อาศัยเป็นประจำสักนิด