กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ห้วงฝันของดอกเตอร์ 13
ชายวัยกลางคนพาพวกเขาไปรับชุดทำงาน จากนั้นก็พาไปส่งที่หอพักพนักงาน เขาบอกให้ทุกคนเก็บของแล้วเปลี่ยนชุด ส่วนตัวเองขอตัวไปเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวก่อน
พอเขาไป อวี๋เซี่ยวก็พูดขึ้นมาทันที “เสิ่นชวนคือฝันร้าย”
“...หา?”
“จริงเหรอคะ” โจวเสี่ยวเจินถามแทนทุกคน “พี่ดูออกได้ยังไงน่ะ”
“ไม่ได้ดูออกหรอก” อวี๋เซี่ยวบอก “เป็นความรู้สึกน่ะ ฉันรู้สึกได้ว่าเขาคือฝันร้าย”
“เธอมีความรู้สึกกับเขาเหรอ” ถานเฉียวอิ่นพูดจบก็รู้สึกว่าฟังดูแปลกๆ “ไม่ใช่สิ ทำไมมีแค่เธอคนเดียวที่รู้สึกได้ว่าเขาคือฝันร้ายล่ะ”
“...” อวี๋เซี่ยวเม้มปาก ในใจคิดว่าเธอถามฉันแล้วฉันจะไปถามใคร เรื่องพรรค์นี้มันไม่มีเหตุผลรองรับอยู่แล้ว เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วบอกว่า “สัมผัสที่หกของฉันค่อนข้างแรงตั้งแต่เกิดน่ะ”
“อ๋อ~”
ทุกคนต่างเข้าใจ จ้าวหลานจึงถาม “เซี่ยวเซี่ยว เธอคิดจะทำยังไงต่อ”