ห้วงฝันของดอกเตอร์ 12

ห้วงฝันของดอกเตอร์ 12

ความรู้สึกโคลงเคลงที่คุ้นเคย กับสายลมที่คุ้นเคย

อวี๋เซี่ยวลืมตาขึ้นมา พบว่าตัวเองอยู่ในรถอีกแล้ว ยังดีที่คราวนี้ไม่ใช่รถสปอร์ต และฝั่งตรงข้ามก็นั่งไปด้วยเพื่อนพ้องที่คุ้นเคยกันดี

นี่เป็นรถคันใหญ่มาก นอกจากที่นั่งคนขับแล้วมีคนนั่งอยู่ทั้งหมดแปดคน พอลืมตาทุกคนก็พากันสังเกตสภาพแวดล้อม อวี๋เซี่ยวสังเกตเห็นคนแปลกหน้าเพียงคนเดียวในกลุ่มแปดคนนี้เป็นคนแรก

เขาเป็นผู้ชายอายุราวสี่สิบปี หน้าตาธรรมดามาก แต่ดูมีสง่าราศีไม่เลว

เขาคือริปลีย์เหรอ อวี๋เซี่ยวหรี่ตาลงเล็กน้อย ตกลงเขาใช่ริปลีย์หรือเปล่านะ

คนอื่น ๆ ก็จับจ้องเขาเหมือนกัน โดยเฉพาะหม่าซานกับคังจวิ้น ถ้าหมอนี่คือฝันร้ายตนนั้นจริง ฆ่าเขาได้คนเดียวก็ฟันยันต์ไปเหนาะ ๆ ถึงสิบแผ่น ในร้านค้ายันต์แผ่นหนึ่งตั้งสิบแต้ม สิบแผ่นก็เท่ากับหนึ่งร้อยแต้มเลยนะ!

“เอ๊ะ ทำไมพวกคุณดูเกร็งกันขนาดนี้ล่ะ” ชายวัยกลางคนทำท่าเหมือนเข้าใจขึ้นมา “ไม่ต้องเกร็งหรอกครับ การได้เข้าร่วมโปรเจกต์นี้ถือเป็นเกียรติของพวกเราทุกคน พวกคุณพยายามกันมาตั้งหลายปี ก็เพื่อจะได้มีส่วนร่วมในโครงการที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ไม่ใช่เหรอ”