กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ไอเทมชิ้นใหม่
พอกลับเข้ามาในห้องผู้ป่วยที่คุ้นเคย อาการไม่สบายจากโรคระบาดก็หายไปทันที โจวเสี่ยวเจินทิ้งตัวลงบนเตียงดังตุ้บ แล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ “ดีจังเลย พวกเรากลับมาแล้ว”
จ้าวหลานรวบรวมสมาธิแน่วแน่ถือมือถือไว้ คอยรอข้อความส่งมาถึง
อวี๋เซี่ยวรินน้ำให้ตัวเองแล้วกำลังนั่งดื่มอยู่ โจวเสี่ยวเจินนึกถึงเรื่องต่าง ๆ ในดันเจี้ยนขึ้นมาได้ เลยพูดขึ้นด้วยความรู้สึกมากมายว่า “แพทย์เจ้าของไข้ทุกคนหล่อหมดเลยเหรอเนี่ย”
อวี๋เซี่ยวไม่รู้หรอก เธอตอบไปว่า “ตอนจะกลับฉันยังกะจะเตือนกู่ซู่ด้วยซ้ำ ว่าเอาเนื้อสัตว์ประหลาดไปฝังไว้ในลานบ้านเขาแล้ว แต่เขากลับไม่อยากเจอฉัน ฉันก็เลยต้องไปแบบนั้นแหละ”
“แกไม่พูดฉันเกือบลืมไปแล้ว” โจวเสี่ยวเจินนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ “แกคิดว่าพอพวกเราไปแล้ว สัตว์ประหลาดนั่นจะโผล่มาจริงไหม”
ในหมู่บ้านที่พวกเธอจากมานานแล้ว ท่ามกลางซากปรักหักพัง มีสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมากำลังบิดหนวดที่เหลืออยู่น้อยนิด ตกใจทำอะไรไม่ถูกวิ่งหนีกลับลงไปในแอ่งน้ำของวิหารเทพที่พังถล่ม ทิ้งเศษหนวดที่ขาดวิ่นไว้เกลื่อนพื้น