หมู่บ้านโรคระบาด 11

หมู่บ้านโรคระบาด 11

กู่ซู่เดินมาถึงบ้านผู้ใหญ่บ้าน พอมองไปแต่ไกลก็เห็นหญิงสาวสะสวยหมดจด... ที่แต่งงานแล้วคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูอย่างนั้นเหรอ?

เขารู้สึกอึดอัดคับแค้นใจจนแทบอกแตก ทุกคนก็เป็นแพทย์เจ้าของไข้เหมือนกันแท้ๆ ทำไมมีแต่เขาคนเดียวที่ต้องมาทนรับกรรมแบบนี้? ตอนแรกกู่ซู่คิดว่ามาเป็นแพทย์เจ้าของไข้ที่นี่น่าจะสงบดี แต่ตอนนี้เขาอยากจะหนีไปให้พ้นจากที่นี่ใจจะขาด พอส่งคนไข้รอบนี้ไปหมดเมื่อไหร่ เขาจะต้องย้ายไปที่อื่นให้ได้ ยิ่งเป็นที่ที่ร้างผู้คนเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

อวี๋เซี่ยวจ้องมองกู่ซู่ตาเขม็ง รอจนเขาเดินเข้ามาใกล้ เธอถึงพูดขึ้นว่า “หมอกู่ซู่ มาแล้วเหรอคะ”

กู่ซู่เห็นชัดๆ ว่ามีคนแอบมองมาทางนี้อยู่ตรงซอกมุมไม่ไกล ตอนนี้แค่เหลือบมองอวี๋เซี่ยวแวบเดียวเขาก็ปวดใจ ได้ยินเธอพูดมือเขาก็สั่น เพราะว่าแค้นจัดแต่ดันทำอะไรไม่ได้สักอย่าง มันถึงได้อัดอั้นจนเจ็บจี๊ดที่อกไปหมด

“ลำบากหมอกู่ซู่แย่เลยนะคะ” อวี๋เซี่ยวเดินเคียงข้างกู่ซู่ สายตาเหมือนมีตะขอเกี่ยวมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ดึกป่านนี้แล้วยังต้องอุตส่าห์แวะมาอีก”