หมู่บ้านโรคระบาด 6

หมู่บ้านโรคระบาด 6

ในศาลาตั้งศพเงียบกริบจนน่าใจหาย แม้แต่อวี๋เซี่ยวที่ถนัดทำให้คนอื่นช็อกมาตลอดยังถึงกับอึ้ง ทุกคนต่างอ้าปากค้าง มองลั่วจิ่นด้วยสีหน้าว่างเปล่า

ลู่สวินอึ้งไปตั้งนานกว่าจะได้สติ เขาพยายามประคองโลกทัศน์ที่จวนเจียนจะพังทลายไว้ แล้วเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “นายบ้าไปแล้วเหรอ”

“ไม่ได้บ้า” ลั่วจิ่นยังคงนิ่งสนิท เขามองกู่จิ่งหรง “นายจะตกลงไหม”

กู่จิ่งหรง “...”

......

ทั้งห้าคนเดินออกจากบ้านผู้ใหญ่บ้านมาด้วยกัน ทิ้งกู่จิ่งหรงที่แทบจะร้องไห้จนเป็นลมอยู่ในศาลาตั้งศพ พอแม่ของเขากับพวกชาวบ้านกลับมา ก็เห็นกู่จิ่งหรงร้องไห้น้ำตานองหน้า ทุกคนต่างชื่นชมว่าเขาช่างกตัญญู พากันยกย่องว่าเขาเป็นลูกยอดกตัญญู

พอทั้งห้าคนกลับมาถึงที่พัก ลู่สวินก็เข้าใจแล้วว่าลั่วจิ่นหมายถึงอะไร ถึงจะเข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงทำแบบนั้น แต่เข้าใจก็ไม่ได้แปลว่าจะยอมรับได้ เขายังรู้สึกแปลก ๆ ขัดหูขัดตาไปหมดทุกอย่าง

บรรยากาศตอนนี้ค่อนข้างกระอักกระอ่วน ทั้งห้าคนไม่มีใครพูดอะไร พอกลับมาถึงก็นั่งลงคนละมุม