กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
หมู่บ้านโรคระบาด 2
อวี๋เซี่ยวมองปราดเดียวก็เห็นเด็กหนุ่มสองคนที่ยืนอยู่ด้วยกัน ดูอายุน้อยและมีชีวิตชีวามาก ช่วยไม่ได้จริง ๆ เพราะความสูงของพวกเขาสะดุดตาจนโดดเด่นออกมาจากคนอื่น อย่างต่ำต้องมีสัก 185 เซนติเมตร แถมหน้าตายังหล่อเหลา ไม่ให้มองก็คงไม่ได้
เธอได้ยินเสียงโจวเสี่ยวเจินที่อยู่ข้างหลังร้องว้าวออกมาอย่างชัดเจน แววตาและน้ำเสียงหิวหนุ่มออกนอกหน้าสุด ๆ
พ่อหนุ่มหน้าตาดีสองคนนั้นสวมเสื้อผ้าสีเทามอมแมม พวกเขากวาดตามองรอบ ๆ ก่อนจะสังเกตเห็นพวกอวี๋เซี่ยวสามคน เด็กหนุ่มคนที่ดูโตและเป็นผู้ใหญ่กว่านิดหน่อยเดินเข้ามา ยื่นมือให้อย่างเปิดเผย “สวัสดีครับ ผมชื่อลู่สวิน มาจากโรงพยาบาลที่ห้าครับ”
แล้วเขาก็กระตุกแขนหนุ่มอีกคนที่ยืนเงียบข้าง ๆ “เขาอยู่ห้องผู้ป่วยเดียวกับผม ชื่อลั่วจิ่นครับ”
อวี๋เซี่ยวมองมือเรียวยาวขาวผ่องคู่นั้นก่อนจะยื่นมือไปจับ ยิ้มพลางบอกว่า “สวัสดีค่ะ พวกเรามาจากโรงพยาบาลที่สี่ ฉันชื่อโจวเซี่ยวค่ะ”
จ้าวหลานกับโจวเสี่ยวเจินก้มหน้าลงพร้อมกันทันที อวี๋เซี่ยวก็แนะนำต่อ “พวกเราสามคนอยู่ห้องผู้ป่วยเดียวกัน คนนี้ชื่อ...”