กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
หมู่บ้านโรคระบาด 1
ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ จากนั้นจอร์จก็ตัดสายทิ้งโดยไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว
โจวเสี่ยวเจินกับจ้าวหลานมองเธอตาละห้อย “เป็นยังไงบ้าง”
“เขาตกลงแล้ว” อวี๋เซี่ยวส่งข้อความหาจอร์จอย่างอารมณ์ดี เพื่อส่งข้อมูลของเถี่ยหนิวไปให้
“จิ๊ ๆ” โจวเสี่ยวเจินส่ายหัวด้วยสีหน้าซับซ้อน “จะว่าไปจอร์จก็น่าสงสารน่าเอ็นดูพิลึกแฮะ”
จ้าวหลานไม่เข้าใจความคิดของเด็กวัยรุ่นพวกนี้จริง ๆ “จะยังไงก็เถอะ ไปเอ็นดูผีเนี่ยนะ”
“พี่หลานไม่เข้าใจหรอก” โจวเสี่ยวเจินหรี่ตาแล้วชี้พร้อมกระดิกนิ้วไปมา “บางครั้งยิ่งรู้สึกเอ็นดูใคร เราก็ยิ่งอยากแกล้งเขา อยากเห็นสภาพน่าเวทนาของเขาไงล่ะ”
“...” จ้าวหลานอ้าปากค้าง รู้สึกเหมือนฟันเฟืองในสมองชะงักกึกจนหมุนตามไม่ทัน
เธอหันไปมองอวี๋เซี่ยว “เธอคิดแบบนั้นด้วยเหรอ”
“เป็นไปได้ยังไงกัน” อวี๋เซี่ยวปฏิเสธเสียงแข็ง “ฉันดูเป็นคนทัศนคติบิดเบี้ยวขนาดนั้นเลยเหรอ”