กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เซนต์เอลิซาเบธ 10
พูดจบเฉียวเฉี่ยวก็หยิบเนื้อเดินจากไป ทิ้งให้ทั้งสามคนจมอยู่ในความคิด
“จะว่าไป ตอนที่ฉันได้ยินจอร์จบอกว่าต้องให้ผู้อำนวยการประทับตราในรายงานออกจากโรงพยาบาลถึงจะไปได้ สีหน้าเขาดูแปลก ๆ อยู่นะ” อวี๋เซี่ยวพูด
“แปลกยังไงเหรอ” โจวเสี่ยวเจินถาม “แฟนพี่จะทำร้ายพี่ได้ลงคอเชียวเหรอ”
“ไปไกล ๆ เลย” จ้าวหลานผลักเธอทีหนึ่ง “เซี่ยวเซี่ยวอย่าไปสนใจยัยนี่เลย ตอนนั้นจอร์จทำหน้าแบบไหนเหรอ”
อวี๋เซี่ยวเม้มปาก พยายามนึกย้อนถึงรายละเอียดทั้งหมดตอนที่เจอจอร์จเมื่อวาน “เขาดูเหมือน...จะแอบสะใจอยู่นิด ๆ น่ะ”
“แอบสะใจเหรอ” จ้าวหลานนึกเชื่อมโยงไปถึงคำพูดของเฉียวเฉี่ยว “หรือว่านี่จะเป็นกับดัก ผู้อำนวยการคือตัวอันตรายที่สุดในโรงพยาบาลนี้กันแน่”
“แล้วจะทำยังไงดีล่ะ” โจวเสี่ยวเจินจนปัญญาไปเลย “ถ้าไม่มีตราประทับของผู้อำนวยการบนรายงานออกจากโรงพยาบาล พวกเราก็ออกไปไม่ได้นะ”