กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เซนต์เอลิซาเบธ 11
“ก๊อก ๆ ๆ!”
“ก๊อก ๆ ๆ ๆ!”
……
หลังจากเคาะประตูอยู่เต็มๆ ห้านาที ในที่สุดประตูก็เปิดออก จอร์จยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานในห้องเหมือนเดิม เขาอยู่ในท่านั้นตลอดเวลาจนอวี๋เซี่ยวชักจะเป็นห่วงหมอนรองกระดูกทับเส้นประสาทของเขาขึ้นมาแล้ว
“อรุณสวัสดิ์ค่า~” อวี๋เซี่ยวทักทายอย่างอารมณ์ดี “เจอกันอีกแล้วนะคะคุณหมอจอร์จ~”
ใบหน้าซีดเผือดของจอร์จเริ่มเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ ดูเหมือนการได้เจออวี๋เซี่ยวจะเป็นเรื่องทรมานใจอย่างที่สุด
“คุณผู้หญิง” จอร์จพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ “เชิญเข้ามาครับ”
อวี๋เซี่ยวเดินเข้าไปอย่างคุ้นเคยเหมือนกลับบ้านตัวเอง หล่อนลากเก้าอี้มานั่งลงตรงข้ามจอร์จอย่างคล่องแคล่ว “คุณหมอจอร์จที่รัก ฉันมีเรื่องอยากถามคุณสักข้อ ไม่รู้ว่าคุณพอจะสะดวกตอบให้ฉันได้ไหมคะ”
จอร์จทำหน้าเรียบเฉย “ลองว่ามาสิครับ”