เซนต์เอลิซาเบธ 9

เซนต์เอลิซาเบธ 9

ตอนนี้ข้างหน้าอวี๋เซี่ยวเหลือผู้ป่วยอีกแค่คนเดียวแล้ว เธอเตรียมตัวไว้พร้อมสรรพ จึงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ

“พี่เซี่ยว พี่...” โจวเสี่ยวเจินได้สติกลับมาจากอาการอึ้งทึ่งในที่สุด เธอเบิกตากว้างทำหน้าถมึงทึง แต่พริบตาที่อวี๋เซี่ยวนึกว่าเธอจะอาละวาด เจ้าตัวกลับขยิบตาทำหน้าทะเล้น “คุณหมอจอร์จเป็นไงบ้างพี่ เขาเด็ดไหม”

“...”

“ตุ้บ!” พยาบาลทำแก้วกระดาษหล่นอีกรอบ

ในที่สุดก็ถึงคิวของอวี๋เซี่ยว เธอส่งยิ้มอย่างมีมารยาทให้พยาบาลก่อน นางพยาบาลชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็อ้าปากเผยอริมฝีปากแดงฉานอย่างกล้าๆ กลัวๆ โชว์ฟันเรียงเกเรตะปุ่มตะป่ำ เค้นรอยยิ้มที่ทั้งสยองและชวนขบขันตอบกลับมา

อวี๋เซี่ยวควักใบหูมอมแมมข้างหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วชี้ไปที่ตัวเองกับอีกสองคนที่อยู่ด้านหลัง

พยาบาลเข้าใจความหมายทันที ปากฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม รีบคว้าหูไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ล้วงเอาของกำมือหนึ่งจากใต้ช่องส่งยามายัดใส่มืออวี๋เซี่ยว แล้วเก็บข้าวของเผ่นหนีไปในพริบตา