กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ผีตรวจวอร์ดเข้ามาในห้อง
ผ่านไปครู่หนึ่ง โจวเสี่ยวเจินก็หยิบมือถือขึ้นมากดพิมพ์อยู่พักหนึ่ง แล้วยื่นมือถือให้อวี๋เซี่ยวดู
ในแอปโน้ตเขียนไว้ว่า “เซี่ยวเซี่ยว พวกเราตัดสินใจจะเปิดประตูแล้วนะ”
อวี๋เซี่ยวมองทั้งสองคน ทั้งคู่ก็มองอวี๋เซี่ยวเช่นกัน จากแววตาและมุมปากที่เกร็งแน่นของพวกเธอ บอกได้ชัดเลยว่ากำลังตื่นเต้นและหวาดกลัวกันขนาดไหน
อวี๋เซี่ยวยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความมั่นคง “เปิดเถอะ ฉันเชื่อใจพวกเธอ”
“ดีจังเลย” โจวเสี่ยวเจินน้ำตาคลอเบ้า “ได้มารู้จักแล้วเป็นเพื่อนกับพวกพี่นี่ดีจริง ๆ ต่อให้เปิดประตูไปแล้วต้องตายหนูก็ยอม ได้ตายพร้อมพวกพี่ก็ไม่เสียดายชีวิตแล้ว”
พูดจบเธอก็วางมือลงบนลูกบิดประตู จังหวะที่จะเปิดประตูก็หันกลับมาด้วยความซาบซึ้งใจ หวังจะได้มองหน้าเพื่อนร่วมชะตากรรมสุดที่รักทั้งสองคน แต่กลับเห็นจ้าวหลานยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน พอหันไปมองอวี๋เซี่ยว อีกฝ่ายกลับถอยไปยืนอยู่ไกลกว่าเดิม ในมือถือกระดาษยันต์ที่วาดเอง กำลังหลับตาพึมพำสวดมนต์งึมงำอยู่
“ทำไมพวกพี่ไปยืนไกลขนาดนั้นล่ะ?!” โจวเสี่ยวเจินรู้สึกเหมือนโดนหักหลังเข้าเต็มเปา