อวี๋เซี่ยวปลื้มใจมาก

อวี๋เซี่ยวปลื้มใจมาก

“...”

ภายในห้องผู้ป่วยเงียบกริบราวกับป่าช้า จากนั้นโจวเสี่ยวเจินก็ยกมืออุดปาก น้ำตาไหลพรากออกมาทันที

“ร้องทำไมเนี่ย” อวี๋เซี่ยวบอกพลางตะโกนตอบคนข้างนอก “ขอบคุณนะคะ ไม่เอาค่ะ”

ข้างนอกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “ไม่เอาจริงเหรอจ๊ะ ฉันยังมีของอร่อยอีกตั้งเยอะ ลิ้นคนพะโล้ ตีนคนไร้กระดูก ยำเส้นเนื้อมนุษย์...”

ยิ่งได้ยินรายชื่ออาหารร่ายออกมาทีละอย่าง ทั้งสามคนในห้องก็ยิ่งหน้าถอดสี จ้าวหลานไม่มัวกลัวแล้ว รีบตะโกนเสียงดังว่า “ไม่เอาทั้งนั้น ไปให้พ้นเลยนะ!”

“น่าเสียดายจัง ของอร่อยเยอะแยะแท้ๆ” เสียงข้างนอกฟังดูเสียดายสุดขีด “คิกๆ ที่นี่น่ะ คนที่ไม่ยอมกินข้าว ก็มีแต่จะกลายเป็นอาหารซะเองนะจ๊ะ~”

“...”

เสียงเข็นรถข้างนอกดังขึ้นอีกครั้ง ทั้งสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก โจวเสี่ยวเจินขวัญอ่อน พอเห็นพี่สาวทั้งสองทำหน้าเครียด ก็ถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า “ที่พูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไงเหรอคะ”