กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
พี่เซี่ยวโคตรเจ๋ง
คืนที่มืดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเองนี่เหมาะกับการนอนที่สุดแล้ว อวี๋เซี่ยวนอนแผ่หลาหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว จ้าวหลานโดนไล่ตะเพิดจนนอนคว่ำอยู่บนเตียง นางไม่กล้าขยับ ได้แต่ฟังความเคลื่อนไหวที่เตียงด้านในกับโจวเสี่ยวเจินด้วยความตึงเครียด
เสียงฝีเท้าหยุดลงข้างเตียงของอวี๋เซี่ยว ที่ข้างหมอนยุบลงไปส่วนหนึ่ง ถ้าตอนนี้ไฟเปิดอยู่ โจวเสี่ยวเจินคงได้เห็นว่ามือที่วางอยู่บนเตียงนั้นซีดเผือด บวมอืด และบิดเบี้ยวผิดรูป
แต่พวกเธอไม่มีใครมองเห็นในความมืดได้เลย จึงทำได้แค่นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียง แล้วสวดอ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั่วฟ้าดินยันบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรอยู่ในใจ ขอให้อวี๋เซี่ยวไม่ตื่นขึ้นมา ขอให้อวี๋เซี่ยวปลอดภัย
“ขอฉันดูหน่อยซิว่าใครไม่เป็นเด็กดีอีกแล้วนะ...”
เสียงแหบแห้งชวนแสบแก้วหูดังขึ้นในห้องผู้ป่วยอันเงียบสงัด เสียงนี้แทบจะแนบติดอยู่ข้างหูของอวี๋เซี่ยว โดยทั่วไปคนหลับตื้น ต่อให้หลับอยู่ก็คงโดนเสียงนี้ปลุกให้ตื่นแล้ว คุณภาพการนอนของอวี๋เซี่ยวก็แค่ระดับธรรมดา แต่ทว่านอกจากเพื่อนผู้ป่วยที่รักทั้งสองคนแล้ว ก็ไม่มีใครที่นี่รู้เลยว่าตอนนี้นางไม่ได้ยินอะไรเลยสักนิด