กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เรื่องกินคือเรื่องใหญ่
อวี๋เซี่ยวเงยหน้าขึ้นมายิ้มขื่นแล้วพูดว่า “ตอนนี้มีข่าวดีกับข่าวร้าย พวกเธออยากฟังอันไหนก่อน”
ยังไม่ทันที่จ้าวหลานจะได้คิด โจวเสี่ยวเจินก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวว่า “ฟังข่าวร้ายก่อน!”
เพราะการตัดสินใจของเธอดูแน่วแน่เหลือเกิน จ้าวหลานจึงอดถามไม่ได้ว่า “ฉันขอถามหน่อยได้ไหมว่าทำไม”
โจวเสี่ยวเจินกอดผ้าห่มพลางตอบว่า “ฉันชอบแบบขมก่อนหวานน่ะ”
“...” มุมปากของอวี๋เซี่ยวกระตุกริกๆ เธอบอกว่า “ข่าวร้ายก็คือ ข้างนอกมีผีอยู่จริงๆ”
“ฮือๆๆๆ...” จ้าวหลานยังไม่ทันได้ตกใจ ก็โดนเสียงร้องไห้ของโจวเสี่ยวเจินขัดขึ้นมาเสียก่อน โจวเสี่ยวเจินร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก “ฉันว่าแล้วเชียวว่าโรคของพวกเราคงรักษาไม่หาย ตอนนี้ผีถึงได้มารับตัวเราไปแล้ว ฮือๆๆ...”
เธอร้องไห้จนอีกสองคนเริ่มประสาทเสีย ไม่รู้จะปลอบยังไง จ้าวหลานจึงเอ่ยถามว่า “เซี่ยวเซี่ยว แล้วข่าวดีคืออะไรเหรอ”
อวี๋เซี่ยวถือใบปลิวพลางมองทั้งสองคน “ข่าวดีก็คือ ฉันรู้แล้วว่าทำไมถึงมีผี”
พอประโยคนี้หลุดออกมา ทั้งจ้าวหลานและโจวเสี่ยวเจินต่างก็อึ้งไป ครู่ใหญ่โจวเสี่ยวเจินถึงเอ่ยถามทั้งขอบตาแดงก่ำว่า “พญายมมาเอาชีวิตพวกเราใช่ไหม”