กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 257
"อยู่นี่!"
แม้ในใจหลี่เฉิงเฉียนจะมีความคิดผุดขึ้นมานับร้อยนับพัน แต่กิริยามารยาทบนใบหน้ากลับไม่อาจปล่อยให้ใครตำหนิได้
เขาหันกลับไปประสานมือคารวะทันที
"เสด็จพ่อมีรับสั่งสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?"
หลี่ซื่อหมินมองเจ้าตัวแสบที่ทำท่าทางเคร่งขรึมอยู่ตรงหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห
"เจ้าเด็กนี่ไม่เห็นเราอยู่ในสายตาเกินไปหน่อยหรือ?"
"อาจารย์เหยียนเป็นบัณฑิตใหญ่ที่แม้แต่เรายังให้ความเคารพอย่างยิ่ง แต่เจ้ากลับไม่เห็นแก่หน้าของเราแม้แต่น้อย ถึงกับดึงตัวเขาเข้าไปในสำนักจานซื่อของเจ้าโดยตรง!"
"อย่างไร?"
"ตอนนี้มีความสามารถมากขึ้น มีพื้นที่และกำลังคนเป็นของตัวเองแล้ว ถึงกับไม่เห็นเสด็จพ่ออย่างเราอยู่ในสายตาแล้วหรือ?"