กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 258
หลี่เฉิงเฉียนไม่เคยวิ่งสุดฝีเท้าเช่นนี้มาก่อน
แม้แต่ยามฝึกวิชายุทธ์ตามปกติก็ไม่เคย
ถึงอย่างไร การฝึกวิชายุทธ์ก็เป็นการฝึกฝนพละกำลัง ความอดทน และสิ่งอื่น ๆ
ไม่ใช่การต่อสู้เอาชีวิตเข้าแลกเสียหน่อย จะต้องวิ่งสุดแรงเกิดไปทำไม?
ดังนั้น เพิ่งจะมารู้ตัวเอาในวินาทีนี้เองว่า ที่แท้เขาวิ่งได้เร็วถึงเพียงนี้
เขาไม่อาจอธิบายเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ได้
ในชั่วขณะนั้น จู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงความโศกเศร้าอย่างรุนแรงที่ไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย ทะลักขึ้นมาในหัวใจ
ทั้งที่ตัวเขายังคงยืนอยู่ในท้องพระโรงของตำหนักไท่จี๋ แต่หลี่เฉิงเฉียนกลับเกิดความมั่นใจอย่างประหลาดขึ้นมาในวินาทีนั้น
นั่นคือหลี่ยวนเกิดเรื่องแล้ว อีกทั้งยังอยู่ในช่วงลมหายใจสุดท้าย