กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 255
หลี่ซื่อหมินซึ่งนั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุดในเวลานี้ ยามที่มองไปยังเงาร่างผ่าเผยที่ยืนอยู่ภายในท้องพระโรง แววตาของเขากลับมีความรู้สึกประหลาดอยู่ไม่น้อย
'ไอ้เด็กนี่ ช่างกล้านัก!'
'ยังไม่ได้มาปรึกษาเราก่อนล่วงหน้าด้วยซ้ำ กลับบังคับจัดตั้งหน่วยงานขึ้นมาแห่งหนึ่งเสียแล้วหรือ?'
'เจ้าเด็กนี่คงจะลืมไปแล้วกระมั้งว่ากรมพิธีการต่างหากคือหน่วยงานดั้งเดิมที่รับผิดชอบเรื่องการศึกษาและวัฒนธรรม?'
'เช่นนั้นเจ้าเอาสำนักจานซื่อแห่งนี้มากำกับดูแลเรื่องกิจการหนังสือพิมพ์ ตกลงแล้วต้องการจะทำอะไรกันแน่?'
'เฉิงเฉียนเอ๋อร์ เจ้าอยากจะทำอะไรกันแน่?'
วินาทีนี้ หลี่ซื่อหมินเกิดความรู้สึกร่วมไปกับเสด็จพ่อของตนอย่างลึกซึ้งขึ้นมาทันที