เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 155
หากกล่าวว่าอวี้ฉือกงในตอนแรก เนื่องจากรู้ว่าเป็นเพราะปากเสียของตนเองจึงทำให้เกิดการตะลุมบุกระหน่ำนี้ขึ้นมา จึงค่อนข้างออมมืออยู่บ้าง
เช่นนั้นตั้งแต่ตอนที่เฉิงเหย่าจินฟาดฝ่ามือเปรี้ยงเข้าที่ใบหน้าของเขาเป็นต้นมา ศึกในยามนี้ย่อมเจือความหมายของการกู้ชื่อเสียงของตนเองกลับคืนมาอยู่บ้างแล้ว
ทว่าไฉนเลยเฉิงเหย่าจินผู้นี้ต่อให้ยามปกติจะดูยิ้มแย้มทะเล้น ทั้งการรบพุ่งบนหลังม้าหรือการรบประชิดบนพื้นดินก็ดูเหมือนจะด้อยกว่าเขาอยู่ช่วงตัวเล็กน้อย
ทว่าในยามนี้ซึ่งเป็นสถานการณ์ที่ไม่สามารถลงมือสังหารให้ตายได้ ช่องว่างระหว่างคนทั้งสองกลับถูกร่นให้แคบลงจนมองเห็นได้อย่างชัดเจน
ท้ายที่สุดแล้ว ในสนามรบย่อมต้องใช้วิธีการทุกรูปแบบโดยไม่เลือกวิธีอยู่แล้ว
แถมยังมีอารมณ์ความรู้สึกอย่างความดุร้ายและความไม่กลัวตายมาช่วยเสริมพลังการต่อสู้เข้าไปอีก