กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 154
"ไอ้ดำแก่ราชครูอวี้ฉือ เจ้านี่มันอยากโดนสั่งสอนนักใช่ไหม?"
"ฝีปากอย่างข้าจะสู้เจ้าไม่ได้เชียวรึ?"
"ท่าทีอย่างข้าจะสู้ไอ้ทึ่มอย่างเจ้าไม่ได้เชียวรึ?"
"หากยังกล้าพูดมากอีก ข้าจะลงไปซัดเจ้าแน่!"
เฉิงเหย่าจินเป็นคนเช่นไร?
นั่นคือคนกลัวเรื่องหรือ?
นั่นคือคนที่ใส่ใจหน้าตาและสถานที่หรือ?
ขนาดในท้องพระโรงเขายังกล้าละทิ้งเรื่องอื่น หันมาเงื้อมหมัดตะลุมบอนกับคนอื่นได้ นับประสาอะไรกับสถานที่ที่เป็นส่วนตัวยิ่งกว่านี้เล่า?
นี่ไม่ใช่ว่า อวี้ฉือกงผู้มีร่างกายกำยำลุกขึ้นยืน พร้อมกับเผยรอยยิ้มเยาะหยันออกมาสุดขีดแถมยังกวักมือเรียกหรอกหรือ