เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127
สมองน้อย ๆ ของหลี่ลี่จื้อช่างจินตนาการบรรเจิดเสียจริง
ยามเผชิญหน้ากับคำพูดของหลี่ลี่จื้อ หลี่เฉิงเฉียนรู้สึกทั้งขบขันและพูดไม่ออกจริง ๆ
"เจ้าคิดอะไรอยู่กันเนี่ย!"
"นี่เป็นเพียงวิชายุทธ์บางแขนงที่ข้าขบคิดขึ้นมาด้วยตัวเองต่างหาก"
"ทำไมกันเล่า?!"
"เจ้าคงไม่คิดว่าข้าซึ่งเป็นถึงรัชทายาทแห่งต้าถังผู้สูงศักดิ์ จะยังหอบหิ้ววิชายุทธ์กองนี้ไปคบหากับพวกจอมยุทธ์เร่ร่อนในยุทธภพเพื่อเล่นขายของหรอ"
หลี่ลี่จื้อคิดตามคำพูดของหลี่เฉิงเฉียนแวบหนึ่ง พรืดหนีไม่พ้นจนเผลอหลุดเสียงหัวเราะออกมาทันที
ยามเห็นหลี่เฉิงเฉียนปรายตามองมาด้วยความตัดพ้อ หลี่ลี่จื้อไม่เพียงแต่ไม่หยุดหัวเราะ แต่กลับหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
การกระทำนี้ทำให้หลี่ซื่อหมินผู้ซึ่งเดินมาถึงหน้าประตูแล้วรู้สึกตัดพ้อเสียยิ่งกว่า