กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 126
"อ้ากกกก... พี่ใหญ่ เจ็บ! เจ็บพ่ะย่ะค่ะพี่ใหญ่!"
"เจ็บก็ถูกแล้ว! เจ้าหนู ถ้าเจ้าไม่ผ่อนคลายเส้นเอ็นและกระดูกแล้วจะฝึกยุทธ์ได้อย่างไร? เจ้าดูหลี่เค่อกับลี่จื้อสิ พวกเขาไม่เห็นเป็นอะไรเลย? อดทนไว้!"
หลี่เฉิงเฉียนพึมพำกล่าวขึ้นในลำคอ พรางเพิ่มแรงที่มือขึ้นอีกสองส่วนอย่างต่อเนื่อง
ไม่ผิดคาด เสียงร้องโหยหวนของหลี่ไท่ดังแหลมสูงขึ้นกว่าเดิม
อีกอย่าง เวลานี้เขาก็ไม่มีแก่จิตใจจะมาเอ่ยปากพูดอะไรอีกแล้ว เพราะหลี่เฉิงเฉียนกำลังใช้แรงกดทับอยู่บนเรียวขาที่กางออกทั้งสองข้างของเขาอยู่
อ้างสวยหรูว่า ผ่อนคลายเส้นเอ็นและกระดูก
เพียงแต่ว่า แรงและความหนักหน่วงในการผ่อนคลายเส้นเอ็นและกระดูกครั้งนี้มันมากเกินไปหน่อยเท่านั้นเอง