กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 125
เมื่อเจิ้งเหวินถือป้ายตราทองคำของรัชทายาทและป้ายตราหงส์ไปเพื่อระดมพล แทบทำเอาคางของทุกคนร่วงหล่นลงถึงพื้น
โดยเฉพาะทางด้านกองทหารจินอู๋ เมื่อมองเห็นเจิ้งเหวินถือป้ายตราทองคำไว้ทั้งมือซ้ายและมือขวายืนทำหน้าไร้ความรู้สึกอยู่ที่นั่น ลูกผู้ชายชาตรีร่างสูงใหญ่แทบร้องไห้
"พี่เจิ้งเหวิน พี่ใหญ่คนนี้ติดหนี้บุญคุณก้อนใหญ่กับเจ้าแล้ว"
"เจ้าบอกพี่ใหญ่มาก่อนสิว่าวันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!"
"พี่ใหญ่ไม่ใช่คนโง่ ป้ายตราทองคำของรัชทายาทมาอยู่ในมือเจ้า พี่ใหญ่พอจะเข้าใจได้อยู่บ้าง แต่ป้ายตราหงส์นี่เล่า?"
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าของสิ่งนี้พอนำออกมาแล้วมันจะเอาชีวิตคนได้?"
ดูภายนอกแล้วเจิ้งเหวินก็เป็นเพียงหัวหน้าองครักษ์ธรรมดาคนหนึ่ง