กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 114
หลี่เฉิงเฉียนกลับมาถึงตำหนักบูรพา ก็เดินกลับไปซุกตัวในผ้าห่มอุ่นนุ่มของตนเองอย่างเงียบๆ
แม้แต่การล้างหน้าบ้วนปากก็ไม่มีแก่ใจจะทำอีกต่อไป เขาแผ่หลาลงบนเตียงนอนแล้วดึงผ้าห่มผืนเล็กคลุมศีรษะทันที
จากนั้นไม่นานนัก เสียงกรนเบาๆ ก็ดังขึ้น
ไหลฝูที่คอยสังเกตความเคลื่อนไหวอยู่ห่างๆ ถึงได้เดินเข้ามาอย่างระมัดระวังเพื่อช่วยถอดรองเท้าและถอดเสื้อคลุมนอกให้หลี่เฉิงเฉียน
ส่วนหลี่เฉิงเฉียนที่จมดิ่งสู่ห้วงนิทราไปตั้งแต่แรก เมื่อเจอสถานการณ์เช่นนี้กลับทำเพียงส่งเสียงฮึมฮำออกมาสองครั้ง แม้แต่ดวงตาก็ยังไม่ยอมลืมขึ้น แล้วนอนหลับต่อทันที
และในตอนที่เขากำลังนอนกรนสนั่นหวั่นไหวอยู่นี้ จวนตระกูลใหญ่โตที่โดดเด่นที่สุดในนครฉางอัน กลับไม่สงบสุขเอาเสียเลย