เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 113
หลี่ซื่อหมินไม่คาดคิดเลยว่าในท้ายที่สุดหลี่เฉิงเฉียนจะให้เหตุผลเช่นนี้แก่ตน
ทว่าเมื่อมองดวงตาหงส์คู่นั้นที่ถ่ายทอดมาจากฮองเฮาจ่างซุนโดยสมบูรณ์ รวมถึงความเด็ดเดี่ยวที่ไม่เคยสั่นคลอนแม้แต่น้อยในนัยน์ตาใสกระจ่างคู่นั้นแล้ว หลี่ซื่อหมินก็ยิ้มขื่นพร้อมกับพยักหน้า
หลังจากที่หลี่เฉิงเฉียนตบลงบนไหล่ของตนอย่างหนักหน่วงครั้งหนึ่ง หลี่ซื่อหมินก็ลุกขึ้นยืนเอาม้าวัดเอวทอดถอนใจมองบานประตูตำหนักที่ปิดสนิท
"ที่เจ้าพูดมา เรารู้ทั้งหมด!"
"ไม่ใช่เพียงรู้เท่านั้น แต่เราเคยลองมาหมดแล้วด้วยซ้ำ!"
"เพียงแต่ว่า ตัวเราในตอนนั้น แม้แต่ตำแหน่งฉินอ๋องก็ยังไม่ได้เป็นเลยด้วยซ้ำ!"
"เฮอะ... ไม่นึกเลยว่าเวลาผ่านไปสิบกว่าปี เจ้ากลับเดินซ้ำรอยเดิมของเราเสียได้!"
เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้ หลี่ซื่อหมินก็ก้มหน้ามองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่เตี้ยกว่าตนเองอยู่ช่วงศีรษะกว่า