เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 112
หลี่ซื่อหมินในตอนนี้รู้สึกว่าริมฝีปากของตนเองแทบจะควบคุมเอาไว้ไม่อยู่แล้ว
ไม่ใช่แค่เพียงมุมปากที่จะกระตุกขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัวเท่านั้น แต่เขายังต้องทุ่มพละกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อกดข่มอารมณ์ที่อยากจะลงมือสั่งสอนเจ้าเด็กตรงหน้าให้จมเขี้ยวลงไปให้ได้
ไม่ใช่ว่านึกเสียดายจนไม่กล้าตี แต่เป็นเพราะในตอนนี้เขารู้สึกว่าโทสะของตนเองช่างพุ่งพล่านและลมหายใจช่างติดขัดเหลือเกิน
หากลงมือขึ้นมาจริง ๆ ล่ะก็ เกรงว่าเขาคงจะซัดฝ่ามือเดียวจนอีกฝ่ายตายคาที่ไปแล้ว
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงทำได้เพียงกัดฟันแน่น แล้วเค้นคำพูดออกมาจากซอกฟันทีละคำ
"ถอดถอนตำแหน่งรัชทายาทของเจ้า แล้ววันต่อมาค่อยแต่งตั้งเจ้าเป็นผู้สืบราชบัลลังก์อีกรอบงั้นหรือ?"
"แผนการเช่นนี้ของเจ้า คิดว่ากำลังเอาเราเป็นคนโง่ให้หลอกเล่นอยู่หรือไร!"
หลี่เฉิงเฉียนมองหลี่ซื่อหมินด้วยแววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"เสด็จพ่อ เหตุใดพระองค์จึงทรงคิดเช่นนี้เล่าพ่ะย่ะค่ะ?!"