กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 111
"เฉิงเฉียนเอ๋อร์!"
"ลูกอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ!"
"หรือว่าบัลลังก์ฮ่องเต้นี้ ให้เจ้ามานั่งทำแทนเสียเลยดีไหมล่ะ!"
"เสด็จพ่อตรัสเช่นนี้ได้อย่างไรกันพ่ะย่ะค่ะ! ลูกมิบังอาจมีความคิดก้าวล่วงแม้แต่น้อยพ่ะย่ะค่ะ!"
เมื่อมองดูหลี่เฉิงเฉียนที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง ราวกับอยากจะตบหน้าอกให้คำสาบานอยู่รำไรเบื้องหน้า
สีหน้าของหลี่ซื่อหมินก็ยิ่งทวีความซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ
ช่างเป็นความรู้สึกที่อยากจะวาดแผนภูมิวงกลมแปะไว้บนใบหน้าให้ผู้คนได้พิจารณากันเสียจริง ๆ!
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทั้งยังวางมือทั้งสองข้างไว้บนหน้าท้องน้อยของตนเองด้วยความรู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความหดหู่
"เฉิงเฉียนเอ๋อร์!"