เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 110
ในเวลานี้ หลี่เฉิงเฉียนรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าไปทั้งตัว
เคล็ดวิชาต้าผิ่นเทียนเซียนจู่ ๆ ก็เริ่มโคจรขึ้นเองโดยที่เขาไม่ได้กระตุ้นแม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเริ่มหมุนเวียนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุดกลับพลุ่งพล่านอยู่ภายในร่างของเขาราวกับแม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลเชี่ยวไม่ขาดสาย
หลี่เฉิงเฉียนคล้ายจะสัมผัสบางอย่างได้ จึงค่อย ๆ หลับตาลง
ไม่นานนัก เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็มีประกายแสงศักดิ์สิทธิ์วาบผ่านดวงตาอย่างฉับพลัน
แต่ก่อนที่ใครจะทันสังเกตเห็น ประกายแสงนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นแสงเรืองรอง ซ่อนลึกอยู่ใต้ดวงตาของหลี่เฉิงเฉียน
หลี่เฉิงเฉียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนกวาดตามองไปรอบบริเวณ
ทิวทัศน์ถนนหนทางภายในนครฉางอันยังคงคุ้นตาเหมือนเดิมทุกประการ แต่ในเวลานี้กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป