บทที่ 13 ได้ยินว่าคุณอยู่ไม่เป็นสุข ผมก็สบายใจ

โรงอาหารของโรงเรียนพรรค ไอร้อนจากอาหารฟุ้งกระจายไปทั่ว

ฉินเฟิงถือถาดหลุมยืนเข้าแถวรอตักข้าว ข้าราชการระดับหัวหน้าแผนกสองคนที่เขาไม่รู้จักซึ่งยืนอยู่ข้างหน้ากำลังคุยกันเบาๆ

เสียงไม่ดังนัก แต่ท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กจอแจในโรงอาหาร มันกลับลอยเข้าหูเขาได้อย่างชัดเจน

“...ได้ยินหรือยัง? ทางกรมเกษตรฯ เคราะห์ซ้ำกรรมซัดแล้วนะ”

“สรุปแล้วเหรอ? ใครได้ขึ้น? หลิวว่านลี่ใช่ไหม?”

“หมดหวังแล้ว เป็นคนนอกบินตรงมาจากมณฑลเลยล่ะ”

“อ้าว งั้นหลิวว่านลี่ก็เหนื่อยฟรีน่ะสิ? รักษาการมาตั้งครึ่งปี เฝ้ารอวันที่จะได้บรรจุเป็นตัวจริงตาละห้อยเลยนะนั่น”

“ก็ว่าสิ เห็นว่าช่วงนี้วิ่งเต้นวุ่นวายไปหมด เสียแรงเปล่าจริงๆ สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว”

ทั้งสองคนตักกับข้าวเสร็จแล้วเดินจากไป

ฉินเฟิงยืนนิ่งอยู่กับที่ ถาดในมือเกือบจะถือไม่อยู่