บทที่ 12 ความรู้สึกของการเป็นหัวกะทิ

ในวันทำงานวันแรกของเดือนธันวาคม เมื่อฉินเฟิงเดินเข้าไปในห้องสมุดของโรงเรียนพรรค ฝีเท้าของเขาก็ดูเบาสบายเป็นพิเศษ

เงินเดือนของเดือนที่แล้วเข้าบัญชีแล้ว: เงินเดือนพื้นฐาน 4,800 หยวน, ค่าตอบแทนตำแหน่ง 2,000 หยวน บวกกับเงินช่วยเหลืออื่นๆ รวมแล้วได้รับจริง 12,000 หยวน เขาเช็คยอดเงินในบัญชีถึงสามรอบเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด ถึงได้รู้สึกอุ่นใจจริงๆ

ชีวิตในตอนนี้มีระเบียบวินัยจนน่าพึงพอใจ: ตื่นนอนตอนเจ็ดโมงเช้า ไปช่วยงานที่ร้านอาหารเช้าของพ่อแม่สองชั่วโมง—ซึ่งจริงๆ ก็แค่ช่วยเก็บเงินและส่งของเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

ก่อนเก้าโมงเช้าก็มาเข้าเวรที่ห้องสมุด และสี่โมงครึ่งตอนเย็นก็เลิกงานได้แล้ว

ทุกๆ ช่วงเวลาสั้นๆ เขาสามารถควบคุมมิติเพื่อปลูกและเก็บเกี่ยวผักได้ ส่วนเวลาที่เหลือเป็นของเขาคนเดียวทั้งหมด

ช่างมีความสุขเหลือเกิน

"ความลำบากเล็กๆ" เพียงอย่างเดียวก็คือหัวหน้าจ้า

นับตั้งแต่การส่งผักขาดช่วงไป ทุกครั้งที่หัวหน้าจ้าเห็นฉินเฟิง สายตาของเขามักจะเหมือนภรรยาตัวน้อยที่ถูกทอดทิ้ง มีทั้งความตัดพ้อและความไม่ยินยอมแฝงอยู่

เช้าวันนั้น ขณะที่ฉินเฟิงกำลังจัดหนังสือที่ชั้นหนึ่ง หัวหน้าจ้าเดินผ่านมาพอดีและหยุดฝีเท้าลง