บทที่ 11 ผลไม้แห่งปัญญาบนต้นไม้แห่งปัญญา

ในวันที่ผลไม้แห่งปัญญาสุกงอม

ฉินเฟิงล็อกประตูห้องทำงานในห้องสมุดอย่างแน่นหนา ปิดม่านลง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ จ้องมองผลไม้สีทองอ่อนขนาดเท่าไข่ไก่ในมือ

ผิวของผลไม้มีลวดลายละเอียดอ่อน สัมผัสอุ่นนุ่มนวลราวกับหยก และมีกลิ่นหอมสะอาดจางๆ คล้ายไม้จันทน์

เขาไม่ลังเลเลยที่จะกัดกินมันเพียงไม่กี่คำจนหมด

เนื้อของมันนุ่มละมุน น้ำรสหวานชื่นใจ แต่นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรพิเศษ

ไม่มีแสงปาฏิหาริย์พุ่งออกมา ไม่มีการชำระกระดูกล้างเอ็น หรือแม้แต่ความรู้สึกพิเศษใดๆ เกิดขึ้น

ฉินเฟิงรออยู่สองสามนาที แต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

เขาแอบผิดหวังเล็กน้อย จึงลุกขึ้นไปรินน้ำมาแก้วหนึ่ง

แต่ในจังหวะที่ดื่มน้ำ เขาก็พลันสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง—สมองของเขาเหมือนถูกล้างด้วยน้ำสะอาด ความคิดอ่านแจ่มชัดขึ้นอย่างประหลาด

ไม่ใช่ว่าเขาฉลาดขึ้นในทันที แต่มันคือความรู้สึกมึนงงที่เคยกดทับอยู่ตลอดเวลาได้มลายหายไป