บทที่ 10 ให้พ่อกับแม่มาส่งของ

ช่วงนี้ชีวิตของฉินเฟิงถือว่าเต็มไปด้วยความอิ่มเอม

ทุกเช้าตอนหกโมงตรง เขาจะตื่นมาเก็บผักและปลูกผักในมิติพิเศษ

หกโมงครึ่ง ขี่รถไฟฟ้าออกจากหอพัก วนรอบนอกโรงเรียนหนึ่งรอบ และกลับมาที่ประตูหลังโรงอาหารก่อนเจ็ดโมง

มะเขือเทศ 300 จิน ผักกาดขาว 50 จิน แยกใส่ถุงไว้เรียบร้อย เจ้าอ้วนเฉียนตรวจนับของแล้วจ่ายเงินสด เป็นการซื้อขายที่รวดเร็วและสะอาดสะอ้าน

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ เงินในบัญชีก็เพิ่มขึ้นมาอีกเกือบหมื่นหยวน

ตอนนี้เวลาฉินเฟิงโอนเงินให้แม่ มือเขาไม่สั่นอีกต่อไปแล้ว—เมื่อก่อนก่อนจะโอนต้องคอยเช็คยอดคงเหลือซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ตอนนี้เขากดตัวเลขลงไปได้ทันที

เขาคิดว่าชีวิตจะดำเนินไปอย่างราบรื่นแบบนี้ จนกระทั่งถึงเที่ยงวันศุกร์

วันนั้นมีรองหัวหน้าจากกรมพนักงานอาวุโสคนหนึ่งมาติดต่องานที่โรงเรียนพรรค นามสกุลซุน อายุห้าสิบกว่าปี

ยุ่งจนถึงเที่ยงกว่าๆ เริ่มหิวและขี้เกียจออกไปหาอะไรทานข้างนอก เลยกะว่าจะฝากท้องไว้ที่โรงอาหารของโรงเรียนพรรคแบบลวกๆ

รองหัวหน้าซุนยืนต่อแถว ในแถวมีคนอีกเจ็ดแปดคน