กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กลางฟลอร์เต้นรำ
หลิงลั่วสังเกตเห็นสายตาของคนตระกูลหลิงก็ขมวดคิ้ว
แน่นอนว่าเย่สิงเสวี่ยก็สังเกตเห็นเช่นกัน เขายิ้มแล้วกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ดีเอง”
“หือ?” หลิงลั่วไม่เข้าใจความหมายของเขา
เย่สิงเสวี่ยหัวเราะและกล่าวว่า “พวกเราแค่รออยู่ก็พอ”
“อ้อ……”
จริง ๆ เธอไม่ได้ใส่ใจคนพวกนั้นมากนัก แค่รู้สึกรังเกียจล้วน ๆ
ดังนั้นการถูกพวกเขามองก็ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ
เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น เธอก็ไม่พูดอะไรอีก
เมื่อเพลงหนึ่งจบลง พวกเขาก็ออกจากฟลอร์เต้นรำ