เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 392 ฝุ่นธุลี
ฝุ่นธุลีเริ่มตลบอบอวลขึ้นมาในช่วงบ่ายของวันที่สอง
ในคราแรกเป็นเพียงกลุ่มควันสีเทาจาง ๆ สายหนึ่ง ลอยอยู่เหนือเส้นขอบฟ้า ไกลเสียจนดูคล้ายมีใครกำลังเผาพื้นที่อยู่หลังภูเขา ลั่วเอินยืนจ้องมองอยู่บนกำแพงเมืองครู่หนึ่ง สายควันนั้นก็เริ่มหนาขึ้น กระจายตัวออก แล้วแผ่กว้างกลายเป็นแถบฝุ่นสีเทาที่ทอดตัวเลียบพื้นดินรุกคืบมาทางทิศตะวันตก
หน้าบากลุกขึ้นยืนจากหน้าประตูห้องครัวเตาไฟ หรี่ตามองไปยังทิศตะวันออก ฟืนในมือร่วงหล่นลงพื้น
“มาแล้ว” เขาพูด
ลั่วเอินไม่ได้เอ่ยปาก เขาเกาะช่องเชิงเทิน เฝ้ามองแถบฝุ่นสีเทานั้นที่ขยายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ และประชิดเข้ามาทุกที ใต้แถบฝุ่นเริ่มปรากฏจุดสีดำ ตอนแรกมีเพียงสามถึงห้าจุด ต่อมาเพิ่มเป็นสิบกว่าจุด จนสุดท้ายเชื่อมติดกันเป็นพรืด กองทหารม้า ทะมึนแน่นขนัด กำลังเคลื่อนขบวนมาทางนี้อย่างช้า ๆ แต่มั่นคง ตามแนวถนนที่สร้างขึ้นเมื่อปีก่อนซึ่งบัดนี้มีต้นหญ้าขึ้นรกชัฏ