เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 393 เถ้าธุลี
หน้าบากตกลงบนกองดินใต้กำแพงเมือง หัวเข่ากระแทกพื้นส่งเสียงดังทึบ เขายันกายลุกขึ้นจากพื้น ลากขากะเผลกวิ่งไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับไปมองกำแพงเมือง
ลั่วเอินหมอบอยู่บนช่องเชิงเทิน ยื่นมือออกไป นิ้วมือกำได้เพียงความว่างเปล่า
“หน้าบาก!” เขาโฮกตะโกนออกมาสุดเสียง
หน้าบากไม่หยุด เขาไม่ได้วิ่งเร็วนัก ขาข้างที่บาดเจ็บลากไปข้างหลัง กะเผลกไปมา ทว่าแต่ละก้าวย่ำลงอย่างมั่นคง คบเพลิงกำแน่นในมือขวา เปลวไฟถูกลมกดวูบลงแล้วพวยพุ่งขึ้นมาใหม่ ส่ายไหวอยู่ตรงหน้าเขา ส่องรอยแผลเป็นนั้นให้สว่างวาบสลับมืดมัว
ศัตรูนอกเมืองยังไม่ทันได้ตอบสนอง รถปืนไฟติดหล่มอยู่ในคู ม้าลากรถดิ้นรน รถคันหลังติดขัดอัดแน่นเป็นก้อน ทหารราบเบียดเสียดกันสับสนวุ่นวาย มีคนตะโกน “ดันไปข้างหน้า” มีคนตะโกน “ยกรถออกมา” ไม่มีใครสังเกตเห็นคนขาเป๋ที่วิ่งตรงมาจากเชิงกำแพงเมือง