เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 391 จากทิศตะวันออก
ห้าวันผ่านไปไม่ช้าไม่เร็ว
บักวีตในแปลงเติบโตสูงถึงระดับเอว เขียวชอุ่ม พอลมพัดก็ส่งเสียงซ่า ๆ ราวกับผืนดินทั้งแปลงกำลังกระซิบกระซาบ ไรเนิร์ดรดน้ำทุกวันเช้าเย็นวันละรอบ น้ำที่ใช้รดคือน้ำจากบ่อน้ำหวานบ่อนั้น ยามดึงถังน้ำขึ้นมามักจะมีฟองละเอียดลอยอยู่ชั้นหนึ่ง พอนำไปรดลงในร่องระหว่างแปลงก็ซึมลงดินรวดเร็วเป็นพิเศษ ผึ้งของเฒ่าจ้าวยุ่งจนหัวหมุน บินวนไปเวียนมาระหว่างดอกบัควีตตั้งแต่เช้าจรดค่ำ เสียงกระพือปีกดังก้องเหมือนบทเพลงที่ไม่มีวันจบสิ้น
หน้าบากไม่ค่อยได้ผ่าฟืนเท่าไรในช่วงหลายวันนี้ เขานั่งยอง ๆ อยู่บนกำแพงเมือง หันหน้าไปทางทิศตะวันออก บางครั้งนั่งอยู่ทั้งวัน ไม่ทำอะไรเลย เพียงแค่นั่งเฝ้ามองไปไกล ๆ อย่างนั้น ลั่วเอินถามเขาว่าดูอะไร เขาตอบว่า “ดูว่าทางนั้นมีฝุ่นธุลีหรือไม่” ฝุ่นธุลียังไม่ตลบขึ้นมา ทว่าหน้าบากก็ไม่ได้ขยับย้ายไปไหน
พอถึงวันที่สาม ไอราก็พูดกับลั่วเอินประโยคหนึ่ง
“มันใกล้เข้ามาแล้ว พรุ่งนี้ก็มาถึง”