เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 380 เส้นทางขากลับ
การเดินทางขากลับนั้นค่อนข้างเชื่องช้า
ท้องฟ้ามืดสนิท ดวงจันทร์ไม่ปรากฏโฉม มีเพียงดวงดาวไม่กี่ดวงประดับอยู่เหนือหัวซึ่งไม่อาจส่องสว่างพื้นถนนได้ ลั่วเอินขี่ม้านำอยู่ข้างหน้า กีบม้าเหยียบย่ำลงบนถนนดิน ทุกย่างก้าวจมลึกลงไปครึ่งกีบ—ถนนยังไม่แห้งสนิท ตอนกลางวันแดดเผาจนผิวหน้าแห้ง แต่ข้างใต้ยังคงเป็นโคลนตม
เสี่ยวโต้วจื่อตามมาข้างหลัง ม้าแคระเดินได้อย่างยากลำบากยิ่งกว่า สี่กีบผลัดกันดึงขึ้นจากหล่ม เดินสะเปะสะปะสูงๆ ต่ำๆ แต่เด็กน้อยไม่ได้ร้องว่าเหนื่อย และไม่ได้บอกให้ชะลอฝีเท้า เพียงแค่ตามติดมาอย่างกระชั้นชิดเช่นนั้น
เมื่อเดินมาได้ครึ่งทาง ลั่วเอินก็ดึงบังเหียนหยุดม้า
ข้างทางด้านหน้ามีคนผู้หนึ่งนั่งอยู่ ไม่ใช่โจรดักปล้น—โจรปล้นชิงคงไม่มานั่งอยู่ข้างทางคนเดียวพร้อมกับถือไม้ไผ่ค้ำยันไว้ในมือเช่นนี้ คนผู้นั้นสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ห่อไหล่ ดูราวกับเดินทางมาไกลแสนไกล เมื่อได้ยินเสียงกีบม้า เขาก็เงยหน้าขึ้น มองมาทางนี้แวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงไปตามเดิม
ลั่วเอินพลิกตัวลงจากหลังม้าแล้วเดินเข้าไปหา
“พี่ชาย มาจากที่ใดหรือ?”