เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 378 เชลย
เมื่อท้องฟ้ากลับมาแจ่มใส ลั่วเอินก็ตื่นขึ้น
เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนที่ตื่นขึ้นมาก็ยังพิงพนักเก้าอี้อยู่ ลำคอแข็งเกร็งราวกับถูกใครบิด แสงแดดส่องลอดกระดาษบุหน้าต่างเข้ามาเป็นสีเหลืองอร่าม ตกกระทบลงบนแผนที่ภูมิประเทศบนโต๊ะที่เปียกชื้นแล้วแห้งไป รอยหมึกบนแผนที่ถูกน้ำซึมกระจายออกไปเล็กน้อย ตัวอักษรคำว่า “ปืนคาบศิลา” สองคำนั้นดูเลือนรางไปถนัดตา
เขาลุกขึ้นยืน ขยับหัวไหล่คลายความเมื่อยขบ แล้วผลักประตูเดินออกไป
พื้นดินโคลนในลานบ้านเริ่มแห้งแล้ว แต่เวลาเหยียบลงไปก็ยังทิ้งรอยเท้าไว้ทุกก้าว มาร์ซานำฟูกและผ้าห่มออกมาตากอีกครั้ง บนผ้าห่มมีจุดโคลนกระเซ็นเปื้อนอยู่ นางจึงนั่งยองๆ อยู่ข้างลานบ่อน้ำแล้วใช้แปรงขัดออก เฒ่าจ้าวกำลังจัดเก็บรังผึ้ง มีอยู่หลายรังที่เปียกฝน พวกผึ้งพากันเกาะอาบแดดอยู่ตรงปากรังอย่างเกียจคร้าน ไม่ยอมบินออกมา