เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 377 โคลนตม
ฝนที่ตกหนักจนกลายเป็นโคลนตมเริ่มซาลงบ้างเมื่อถึงยามเย็น
จากม่านน้ำแปรเปลี่ยนเป็นเส้นสายบางเบา จากเส้นสายบางเบากลายเป็นหมอกควัน ระหว่างฟ้าดินยังคงขาวโพลนไปทั่วทิศ ทว่าเริ่มพอมองเห็นผู้คนได้ชัดเจนแล้ว ลั่วเอินยืนตากฝนอยู่นานเนิ่น กระทั่งน้ำฝนชะล้างไออุ่นสุดท้ายบนร่างของเขาไปจนหมดสิ้น เขาจึงเก็บดาบแล้วค้อมตัวลงกระชากหน้าบากขึ้นมาจากน้ำโคลน
หน้าบากยืนไม่อยู่ ขาขวาของเขาเดิมทีก็กะเผลกอยู่แล้ว เมื่อครู่ยังถูกลั่วเอินถีบไปอีกหนึ่งที หัวเข่าจึงบวมเป่งราวกับหมั่นโถว ร่างทั้งร่างเอียงกะเท่เร่ไปข้างหนึ่ง ลั่วเอินไม่ได้ปล่อยมือ เขาคว้าแขนข้างหนึ่งของอีกฝ่ายไว้แล้วลากเข้าไปในป้อมปราการ
“เดินเองไหวไหม” ลั่วเอินถาม
หน้าบากไม่ตอบคำ เอาแต่ก้มหน้าเดินขากะเผลกตามหลังลั่วเอินไป น้ำโคลนท่วมมิดข้อเท้า แต่ละก้าวที่ยกขึ้นมาล้วนยากลำบากทว่าเขาก็ไม่ได้หยุดเดิน