เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 368 เส้นทางลำเลียงเสบียง
ลั่วเอินยืนอยู่บนกำแพงเมืองตลอดทั้งคืน
ยามฟ้าใกล้สว่าง เขาจึงคิดหาวิธีหนึ่งออก ไม่ใช่การ “สู้” อย่างที่เสี่ยวโต้วจื่อบอก แต่เป็นวิธีที่ไม่ต้องเปลืองแรงยิ่งกว่าการเข้าปะทะ
เขาเดินไปหาหานหู่
หานหู่นอนอยู่ในห้องข้างห้องเก็บฟืน เขายังไม่หลับ ร่างกึ่งนั่งพิงผนัง มือขวากำมีดสั้นเล่มนั้นไว้แน่น คมดาบทอแสงสีขาวจาง ๆ ใต้แสงจันทร์ แถบผ้าที่แขนซ้ายคลายออก เขาจึงใช้ฟันกัดเพื่อผูกใหม่อีกครั้ง
“มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย” ลั่วเอินนั่งยอง ๆ ลงข้างเขา
หานหู่ผูกแถบผ้าเสร็จแล้ว เงยหน้าขึ้นมองเขา
“หน้าบากไม่ยอมถอยทัพ เพราะเฟิ่งว่านซานไม่ยอมให้เขาถอย แต่เสบียงศึกของหน้าบาก เฟิ่งว่านซานเป็นฝ่ายลำเลียงมาจากทิศตะวันออก หากเส้นทางขาด เสบียงศึกขาด หน้าบากก็ต้องล่าถอย ไม่ถอยก็ต้องถอย”
“ตัดเสบียงลำเลียงเหรอ” หานหู่วางมีดสั้นลง “ใครจะไป หลิวเฮยจื่อยังนอนพักอยู่ เมิ่งหู่ก็ไปนครหลวงแล้ว คนที่พอจะใช้งานได้มีไม่กี่คน”
“ฉันไปเอง”