กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 367 ถ่วงเวลา
หน้าบากไม่ได้บุก
เช้าวันต่อมา ขณะที่ลั่วเอินยืนมองไปทางทิศตะวันออกอยู่บนกำแพงเมือง ค่ายพักของศัตรูกลับเงียบสงบ ควันลอยออกจากปล่องไฟ ผู้คนเดินไปมา ม้าก้มเล็มหญ้า ไม่มีวี่แววว่าจะโจมตีป้อม และไม่มีวี่แววว่าจะถอนทัพเช่นกัน
เอาแต่อยู่อย่างนั้น
“พวกมันคิดจะถ่วงเวลา” หานหู่ยืนอยู่ข้างลั่วเอิน บาดแผลบนใบหน้าตกสะเก็ดดำ ดูเหมือนรอยแผลเป็นที่เพิ่งกรีดขึ้นใหม่ “เครื่องยิงหินถูกเผา บันไดเมฆาก็ถูกเผาไปเกินครึ่ง ฝืนบุกไปก็ไม่มั่นใจว่าจะชนะ มันคิดจะรอจนพวกเราทนไม่ไหว”
“แล้วพวกเราทนไหวไหม?”