เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 354 ช่างตีเหล็ก
เช้าวันรุ่งขึ้น ลั่วเอินไปหาช่างตีเหล็ก
โรงตีเหล็กที่เฒ่าฟางพูดถึงตั้งอยู่สุดถนนสายใต้ ติดกับเชิงกำแพงเมือง ตอนที่ลั่วเอินพาเสี่ยวโต้วจื่อเดินไปถึง หมอกบนถนนยังไม่จางหาย พื้นถนนศิลาสีน้ำเงินเปียกชื้น เหยียบแล้วค่อนข้างลื่น
โรงตีเหล็กไม่ใหญ่นัก เป็นบ้านดินเตี้ย ๆ หลังหนึ่ง หน้าประตูมีเศษเหล็กกับเครื่องมือเกษตรที่เป็นสนิมจนดูไม่ออกว่าคืออะไรกองอยู่ ปล่องไฟไม่มีควัน เตาหลอมไม่ได้จุดไฟ หน้าประตูร้านมีชายนั่งเปลือยท่อนบนอยู่คนหนึ่ง อายุราวสี่สิบปี ร่างกายกำยำล่ำสัน แขนทั้งสองข้างหนาเตอะราวกับตอไม้ บนแขนเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากไฟลวก
เขานั่งอยู่บนม้านั่งยาว ด้านหน้าวางเคียวเล่มหนึ่ง กำลังใช้เศษผ้าขาด ๆ เช็ดถู บนคมดาบเต็มไปด้วยสนิม เช็ดอยู่ตั้งนานก็ไม่ได้มีความแวววาวขึ้นมาสักเท่าไร
“นายคือช่างตีเหล็กใช่ไหม” ลั่วเอินถาม
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น มองลั่วเอินแวบหนึ่ง ดวงตาของเขาเล็กมาก แต่ทว่าสว่างสุกใส ฝังอยู่บนใบหน้าใหญ่โตที่ถูกไฟเตาหลอมจนแดงก่ำ ราวกับถั่วดำสองเม็ด
“คุณคือใคร”
“โลเอิน วินสตัน เฒ่าฟางให้ฉันมาหานาย ซ่อมเครื่องมือเกษตร”