เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 351 ออกเดินทาง
ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ลั่วเอินก็ตื่นแล้ว
ไม่ใช่เพราะมีเสียงรบกวนให้ตื่น แต่เป็นเพราะมีเรื่องค้างคาในใจ เขาค่อย ๆ ชักหัตถ์ออกจากใต้คอของอลิเซีย ยันกายลุกขึ้นนั่งช้า ๆ คว้าเสื้อตัวหนึ่งมาคลุมร่าง เยวี่ยขดตัวอยู่ตรงมุมคั่ง ถีบผ้าห่มไปกองอยู่ปลายเท้าจนโผล่ให้เห็นเท้าน้อย ๆ สองข้าง ลั่วเอินดึงผ้าห่มคลุมให้นางเรียบร้อย แล้วจึงก้าวลงจากคั่ง
ในลานบ้านเริ่มมีความเคลื่อนไหวแล้ว ไรเนิร์ดนั่งยอง ๆ ล้างหน้าอยู่ริมลานบ่อน้ำ ด้านข้างวางห่อผ้าใบหนึ่ง ยัดจนพองแน่น ไม่รู้ว่าใส่อะไรไว้บ้าง เฒ่าจ้าวจูงม้าสองตัวเดินมาจากทางคอกม้า ตัวหนึ่งสีน้ำตาลแดง อีกตัวสีดำ ล้วนเป็นม้าที่ชิงมาจากเผ่าธงครามเมื่อคราวก่อน
“ให้อาหารม้าหรือยัง” ลั่วเอินถาม
“ให้แล้ว” เฒ่าจ้าวตอบ “ถั่วดำคลุกหญ้าแห้ง กินเสียเกลี้ยงเชียว”
ลั่วเอินรับบังเหียนมา ผูกม้าทั้งสองตัวไว้กับเสาประตู แล้วเดินเข้าห้องครัวเตาไฟหยิบแผ่นแป้งชิ้นหนึ่ง เคี้ยวไปพลางก้าวเดินออกไปข้างนอก ขอบฟ้าเพิ่งจะเผยประกายขาวบางเบา อากาศเย็นยะเยือก แฝงไว้ด้วยกลิ่นคาวจาง ๆ ของหยาดน้ำค้าง
ไรเนิร์ดเดินตามหลังเขา ทั้งสองคนก้าวมาถึงหน้าประตูป้อมแล้วหยุดลง
ไปนครหลวงคราวนี้ ลั่วเอินพาคนไปด้วยหกคน ได้แก่ ไรเนิร์ด ยอดฝีมือทำไร่สี่คน แล้วเพิ่มเสี่ยวโต้วจื่ออีกหนึ่งคน