เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 350 คนลับดาบ
ยามที่ลั่วเอินก้าวออกจากห้องโถง เสียงลับดาบยังคงไม่หยุดนิ่ง
ภายใต้แสงจันทร์ เสี่ยวโต้วจื่อนั่งอยู่ข้างกองฟืน หัตถ์ซ้ายกดคมดาบ หัตถ์ขวาดันหินลับมีด ทีละครั้ง ทีละครั้ง เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดาบเล่มนั้นทอประกายสีขาวใต้แสงจันทร์ คมดาบถูกลับจนบางเฉียบแล้ว เขายังคงลับต่อไป
ลั่วเอินเดินเข้าไป นั่งยอง ๆ ลงข้างกายเขา
“คมพอแล้ว ลับอีกคมดาบจะบิ่นเอา”
เสี่ยวโต้วจื่อไม่หยุด ยังลับต่ออีกสองสามที ถึงค่อยพลิกดาบขึ้นมาตรวจดูคมดาบ เขาใช้นิ้วหัวแม่มือปาดบนคมดาบเบา ๆ รอบหนึ่ง ปาดเอาเศษเหล็กละเอียดออกมาหนึ่งชั้น ปลายนิ้วถูกบาดเป็นแผลเล็ก ๆ หยดโลหิตซึมออกมา
เขาไม่สนใจบาดแผลนั้น เสียบดาบกลับเข้าฝัก วางไว้บนหัวเข่า
“นอนไม่หลับหรือ” ลั่วเอินถาม
เสี่ยวโต้วจื่อส่ายหน้า แล้วก็พยักหน้าอีกครั้ง เขาก้มหน้า แสงจันทร์สาดส่องบนกระหม่อม มองเห็นรอยแผลเป็นสายหนึ่งท่ามกลางเส้นผม ไม่รู้ว่าทิ้งรอยไว้ตั้งแต่เมื่อใด อาจเป็นตอนออกรบคราวก่อน หรืออาจเป็นช่วงเวลาก่อนหน้านั้น บนเส้นทางหนีภัย
“แขนของท่านอาหานหู่ ยังจะหายดีได้ไหม” เสี่ยวโต้วจื่อถาม เสียงไม่ดัง ทว่าทุกถ้อยคำกลับเอ่ยออกมาอย่างชัดเจน